... gekneed worden ... doet mijn lijf zo'n deugd ... zucht

mijn lijfliedje voor M. die het even niet ziet zitten

tederheid

Vandaag heb ik mezelf een rustdag gegund. Sinds ik het alles- en nietszeggende etiket 'invalide' opgeplakt kreeg en er daarbij nog eens het neerbuigende 'huisvrouw' en 'alleenstaande moeder' aan toegevoegd werd, is mijn wereld soms heel klein geworden. Er was een tijd dat mijn Xmas-lijstje 120 adressen bevatte van kennissen en vrienden, de tijd dat ik succesvolle carrièrevrouw was. Die lijst veranderde met de jaren, singels vervangen door koppels, koppels weer door singels, al dan niet met kids, al dan niet met job. Waters die ik zelf nu allemaal doorzwommen heb, maar er is niets zo 'kleinmakend' als het bovengenoemde etiket. Het bezorgt me soms veel stress want ik heb het er moeilijk mee met hoe mensen met me omgaan. Oordelen, zelfs veroordelen en altijd uit dommigheid. Mijn lijst bevat nu een 20tal mensen.

Rustdag in een kleine wereld dus. Zelfs op een rustdag moet een kinderbuik gevuld worden en moet een mama dus boodschappen doen. Vandaag nam ik de tijd om die hele grote winkel eens helemaal door te lopen. Op zoek naar kefir vond een knappe glimlachende jongeman die rekken stond te vullen, rond te draaien en me uiteindelijk vroeg of 'ik iets speciaals zocht'. :-) Ik zei: kefir en dacht: je zou eens moeten weten. Hadden ze niet en ik heb hem nog amusement gewenst, ben doorgewandeld en een uur blijven hangen bij 'de boeken'. Meeste vrouwen spenderen fortuin aan schoenen, kleren, make- up ... ik ben een ramp als het om boeken gaat. En ja, bij het uitladen aan de kassa lagen er twee in mijn karretje. De kassiersters in die winkel zijn vaak afwezige, niet al te vriendelijke, al dan niet afgestompte madammen, maar vandaag was het anders. Een vrolijke dame die me vroeg of dàt lekker was, of dàt pikant smaakte en ooooh, of dat een goed boek was? Geen idee, antwoordde ik, ik heb het nog niet gelezen. Of de auteur dan gekend was. Geen idee.
Op weg naar huis schiet me plots te binnen dat het weer door Scandinaviërs geschreven is. Ik zie hun krimis graag, ik lees hun boeken graag, ik vind hun talen en hun landen mooi ... Is het nostalgie naar de tijd dat ik erheen gevlucht ben? Waarom ben ik teruggekomen? Ik las op rafale's blog het stukje over T kruispunten. Terugkijkend naar de laatste 30 jaar kan ik mijn kruispunten er allemaal, stuk voor stuk, uithalen. En me de vraag stellen : what if? De antwoorden zal ik nooit kennen. Er wordt me vaak gezegd : Jij moet verhalen schrijven! Misschien, misschien ook niet. Het blijven tot nu toe stukken, ergens veilig opgeborgen.

De gekochte boeken daarentegen, zal ik verslinden op de tribune. Mijn zoon heeft naast drummen en percussie namelijk een andere passie gevonden: waterpolo! Dus mama zit, ligt, hangt nu 3maal per week in de tribune, kijkend naar die prachtige mannenlijven, groot en klein, die zich mooi, snel en krachtig door het water slaan. Hoog tijd om afleiding te zoeken in een goed boek. :-)