en toen was er een 5 .... Happy Birthday Do!

wie is die fan in het verre Limburg?

om dood te vallen (is de uitdrukking :-)). Na onderstaand stukje, kijk ik een keertje naar de Pappenheimers en .... ja! één van de truttebellen van Terzake, hushpuppie looking Lisbeth doet mee; en ja dankzij haar verliest het winnende team ook nog de finale ronde. Typisch voor dat soort mensen is haar eindzin : het was natuurlijk de fout van iemand anders, de presentator.
Zielige vertoning, zielig mens.

Dat de vrouwelijke ankers van Terzake hun job zeker niet te danken hebben aan brains of journalistiek talent, wisten wij al langer. Maar dat ‘hoe heet hij nu weer’ op 21/1/2009 aan Rudy, die omringd door wanhopige Palestijnen temidden van het puin in Gaza staat, vraagt of ‘deze mensen’ de eedaflegging van Obama gevolgd hebben, doet mij toch echt gillen! Kan men op de OPENBARE OMROEP eindelijk mensen met verstand, inzicht en kennis tewerkstellen ipv zogezegde goeduitziende nitwits die DOM zijn, zich zeer au sérieux nemen en de kijkers op een kleutertoontje toespreken. Misschien eens tijd om met een kijkersstaking te beginnen. Ik wil die domme mensen WEG. Danku VRT

Zoals beloofd het stukje over ontmoetingen via internet. De teleurstellingen. Ik lees en hoor het ook bij andere vrouwen. Als je als single vrouw, 40+, het internet gebruiken wil om een boeiende man te ontmoeten, als aanvulling, niet als invulling van een leven, als meerwaarde niet als probeersel of tijdverdrijf, voor een vriendschap in wording en niet als flirt of onenightstand, draait het telkens weer uit op een ramp.

Na lange tijd weer alleen te zijn geweest, op aandringen van mijn zus die me duidelijk maakte dat ze het hoogdringend vindt dat ik 'eens onder de mensen kom', heb ik de stap gewaagd. Door samenloop van omstandigheden, te persoonlijk en te veel om hier uiteen te zetten, heb ik dus irl afgesproken met een man waar ik eerst virtueel, later telefonisch al een tijdje een heel fijn contact had. Met fijn contact bedoel ik het soort babbels waar uren voorbijvliegen, onderwerpen allerhande, (h)erkenning, hartelijke lachbuien, weten wat de ander gaat zeggen voor ie het zegt, etc. Je voelt dat er ooit meer van zou kunnen komen, dat het wederzijds is, maar je maakt van in het begin duidelijk dat het je er vooral om te doen is een nieuwe 40+ vriendenkring op te bouwen, langzaam aan, met mensen die tijd hebben, levenslust en levenservaring, dat het niet om sex gaat (been there done that en heb daar nummers voor indien nodig) maar om complicité en uitwisseling.

Ik zet de stap dus, letterlijk. Trek mijn wandelschoenen en regenjas aan en beleef een mooie namiddag. We praten over bomen, koffie, contracten en business, marktsegmenten, telecommunicatie, koken, cafeetjes, basket, kinderen, statistiek, logica, exen, sterren, lichtpollutie, straling van gsmmasten, Afrika, de dood van geliefden, niet noodzakelijk in die volgorde .... er komt een moment dat ik heel voorzichtig denk, YES, misschien bestaat het wel, mannen met wie je een vriendschap opbouwen kan zonder dat ze het onmiddellijk over sex hebben. Een relatie van complicité, al dan niet, maar in geval van wel dan toch absoluut onuitgesproken lijfelijke spanning. Een man die open en oprecht met jou over dingen praten kan zonder hidden agenda, leugens, manipulaties. Iemand met wie jij over alles praten kan, zonder te vrezen dat hij uit opportunisme of wraak op één of andere dag de info misbruikt. En dat was het moment dat ik ben beginnen stralen, ook al goot het pijpestelen. Hoop.

We stappen verder, het wordt donker en dan gebeurt het. Flirterige insinuaties die ik weglach. De verlangende blik die ik negeer. Een mannenlijf dat uitschreeuwt: ik heb goesting. Woorden die je doen smelten. Verklaringen. De move. Ooit zou ik me hebben laten gaan. Genieten van de aanraking, de woorden zonder twijfel slikkend, mezelf laten vollopen met hoop. Nu ben ik ben ik echter voorzichtig... te oud geworden, niet fysiek, wel in ervaring. Hoe knap de man in kwestie ook is, hoe boeiend en welbespraakt, hoe charmant en ontwapenend, ik ben op mijn hoede. Ik val niet meer ... maar tast, wacht af. Wil er tijd voor nemen, opbouwen, stap voor stap genieten. (door sommigen verkeerdelijk geïnterpreteerd als teasing). Ik heb geleerd mijn passie anders te gebruiken. De tijd dat ik mannen steeds opnieuw, onvoorwaardelijk vertrouwde, ze gul al mijn liefde gaf op alle gebied, is voorbij. De tijd dat ik door losers, profiteurs, psychopaten, opportunisten, twijfelaars en zwakkelingen zonder scrupules werd leeggezogen en achtergelaten is voorbij. Ik heb geleerd van mezelf te houden, niet alleen te geven maar af en toe ook eens iets te vragen, te verwachten. Geleerd dat dat OK is. Een dosis vertrouwen krijg je nog van mij, om leefbaar te kunnen samenzijn, mijn absoluut vertrouwen moet je nu verdienen.

Terug naar hoop. Ik speel niet met gevoelens, ik hou niet van onduidelijkheid. Na de zoete woorden aanhoord te hebben, zeg ik dan ook duidelijk wat ik vind van 'de signalen' en zijn verklaringen. Dat tongzoenen iets heel intiems is voor mij (nog intiemer dan neuken :-), en ik dat niet 'ter afscheid doe' met 'vrienden'. Dat 'de spanning' wederzijds is, maar ik (misschien net daarom) niet direct tot uiterste ga. Dat ik iets opbouwen wil, ervan genieten wil, op een even passionele wijze als dat we op dat moment wilde sex zouden gehad hebben. Ik ga niet woordelijk herhalen wat de man in kwestie zei, maar het kwam erop neer, dat hij me heel speciaal vond, aantrekkelijk, boeiend, hij naar me verlangde en me niet snel genoeg kan terugzien. Nadat we afgesproken hebben voor de volgende dag zegt hij dat hij naar een familiereünie gaat en ik spring nog even bij mijn zus binnen om te briefen :-), we drinken een glas bubbels (zij heeft er altijd in de koelkast staan en elke gelegenhed is goed om bubbels te drinken) en ze vraagt me haar het profiel van de man in kwestie te tonen. Wat blijkt : hij zit nog geen uur na zijn verklaringen en afspraken etc alweer online op de site. :-)

Ik rij naar huis, kijk canvas, denk na over één en ander en voor het slapen gaan ga ik nog eens kijken, en ja, meneer zit nog steeds online. Devolgende ochtend kreeg ik een bericht om af te spreken. Ik heb hem een antwoord gestuurd zeggende dat ik geen interesse meer had en waarom en hem verder nog succes gewenst. He got the message want heb hem niet meer gehoord.

Met dit kleine epistel, een anecdote uit de velen, wil ik gewoon volgende zeggen: ik stel vast dat vrouwen die single, 40+ en echt op zoek zijn naar VRIENDSCHAP, dit via internet ook zoeken en kenbaar maken, door de mannen aanzien worden als de makkelijke prooien om gratis eens van bil te gaan. Hoe plat of mooi ze het ook inkleden, het komt steeds weer op hetzelfde neer. Het is goedkoper dan eens in de spaarpot te graaien en naar de hoeren te gaan. Ik heb niks tegen passionele lekkere sex, integendeel!, maar dat is niet wat ik met vriendschap bedoel.

En ik ben niet preuts, bitter, moeilijk, teaser, bezitterig, jaloers, playing hard to get, te oud, weet ik wat nog allemaal. Ik ben een vrouw van vlees en bloed, 40+ en wat dat inhouden kan, en nog altijd hopend dat er mannen zijn met kloten aan hun lijf die een vriendschap met een vrouw aankunnen , ipv ze steeds weer het bed te willen in praten.

ongedwongen en à l' improviste ... 1,97m 96kg en ik, regen die ons in de wagen jaagt, rijden op een kronkelweg, rechts hoog de bosssen in, schuilen in een cafeetje en uren later toch nog aan die wandeling beginnen tot aan een volgend cafeetje, om dan in het donker, arm in arm een terugweg door de bossen te zoeken. Het was een tijd geleden, een mannenarm rond me heen, ik was vergeten hoe fijn rustgevend dat gevoel kan zijn. De sterren ons excuus om te blijven staan, aarzelende handen die tasten en lippen die zich vinden. Het was fijn. Dank je.

Ik kreeg vandaag in de bijlagen van de besluiten van de tegenpartij, een eindeloze herhaling zelfde leugens als in eerste versie (geeuw geeuw saai saai), plots een 'nieuwe' getuigenis te lezen. En ja, het betreft mails. Jullie herinneren zich de psychopaat waar ik het ooit over had. Die gast waar ik een jaar of drie geleden al miserie mee had en die ik heb aangegeven voor diefstal, slagen en verwondingen en stalking. Het dossiertje ligt hier nog ergens. :-). Een profiteur eerste klas, wiens wraakacties gekend zijn als je zijn zielige spel niet meespeelt. Hij wou met mij en mijn zoon komen samenwonen, ik wees hem af en de hel begon. Na een laatste dreigsms vorige zomer was er eindelijk stilte. Ik weet dat hij nog steeds over me lastert, vertelt zelfs dat ik hem stalk (hoe gek kan een mens zijn vraag ik me af). Who cares, ik sta er niet meer bij stil. Wat psychopaten toch allemaal niet doen als ze de macht over jou verliezen.

Maar deze gek ging dus blijkbaar nog een stapje verder. Kan blijkbaar nog steeds niet loslaten noch verdragen dat er voor mij een leven is zonder hem. Wat doet die dus? Juist ja, een paar lasterlijke mailtjes naar de vader van mijn zoon sturen als 'bewijs' in het hoederechtgevecht van wat voor een verschrikkelijke slechte moeder ik ben! :-) Blijkt dat de zieke geest ons blijft achtervolgen. Zucht.

Ik beeld me ze in, de afgewezen psychopatische lover en de vader van mijn zoon, 2 narcisten hand in hand, verpersoonlijkingen van vaders die geen bal om hun kinderen geven. Het soort man dat vrouwen met een kind laat zitten, er jaren niet naar omkijken, om dan weer op de proppen te komen en voor een rechter te roepen hoe slecht die moeders dat al tien jaar toch allemaal wel gedaan hebben. En ze vinden zichzelf nog stoer ook. Zieligaards zijn het. Samen konkelfoezen omdat ze die sterke vrouw alleen niet aankonden, haar kapot willen maar er niet in slagen. Ze kunnen het niet hebben dat ik hen niet nodig heb, dat ze geen macht over me hebben. En ze gebruiken een onschuldig kind om wraak te nemen. Moest het zo triestig niet zijn, ik zou me doodlachen, denken dat ik naar een stuk van John Cleese kijk.

De levenservaring heeft me geleerd dat dit soort crapuul, als ze al lang genoeg leven, met de tijd op één of andere wijze afgestraft wordt. Met zichzelf zullen worden geconfronteerd.

Wij maken hier verder geen woorden noch gedachen aan vuil.

Ik ben een model moeder ! Dàt is algemeen geweten :-)

Vandaag om 19.10, exact 12 jaar geleden, werd jij geboren, op de dag die was uitgerekend. Een zondagskind, een winterkoning. Vandaag werd het gezegd, het is 12 jaar geleden dat we nog zo'n vrieskou hadden in België. tWas vroeg, 5u toen ik die eerste steek voelde. tWas koud, heel koud en spiegelglad buiten. Het leek eeuwen te duren voor we op de bevallingsdienst waren. Jij en ik waren er klaar voor, maar het verdomde team niet. Ze waren er zelfs niet. Er werd verdoofd en we werden in wacht gezet. Samples in a factory. 12 lange bange uren. Tot ze uiteindelijk tot actie overgingen, mijn buik opensneden en jou eruit haalden. Het eerste wat je deed was op je vader 'pinkeln'. Een voorteken...
En toen we rond middernacht eindelijk samen in bed op de kamer lagen, jij en ik alleen, heb ik naar je gekeken een hele nacht lang in het maanlicht weerkaatsend op de sneeuw daarbuiten, intens genoten van de perfectie, gehuild van geluk. Puur. Later kwam de zon op als een enorme oranje bol en gaf ons een prachtige ochtendlucht. De kleuren in dat witte landschap, je lijfke tegen mijn borsten vol melk. En toen was die eerste nacht voorbij. Je vader kwam binnen, onze eerste ochtend was begonnen.
Elk jaar maak ik je nu wakker, met kaarsjes en ontbijt op bed in de donkerte van een winterochtend, in de warmte van onze donsdekens. Telkens weer vraag je me : mama vertel me van toen ik geboren werd. Ik vertel je de lange versie :-). En het is nu een jaarlijks ritueel.
De jaren zijn voorbijgevlogen, mensen en toestanden gekomen en gegaan. Maar jij en ik, mijn zoon, zijn samen en onze band is pure liefde. Ik hou van jou.

... architecturale pareltjes. Als aanvulling op Socrates citaat op andere blog :

Let it go, smile, you're with me now ... :-)

Op een dag zal ik weg zijn en wat dan?

Gisterenavond, even voor het slapengaan, een bliepje ... en die paar woorden brachten weer zoveel naar boven. Ik blijf je graag zien, waar je ook bent. Geniet van het leven. X

HEEEEEEEEEEEEEEEEEERRRRRRRRRRRRRRRRRRLIJK die sneeuw. Ontbijten met kaarslicht kijkend naar buiten door de grote vensters waar een immens uitgestrekt wit tapijt ligt. Vanmiddag lachende blozende gezichten, hollen, vallen, rollen, sneeuwballen die bollen worden, zo groot dat je je erachter verstoppen kan. Snel snel 4uur, dan kunnen we naar de heuvel met de slee.

2009

Een nieuw jaar wordt door velen 'gevierd'. Ten huize Vuurtoren wordt elke ochtend een nieuwe dag gevierd. Hoewel 2008 op alle gebied een heel heel moeilijk jaar was voor P. en mij, hebben wij met den hoop eens mee gedaan en een prachtvuurwerk gemaakt om het af te sluiten en een hopelijk beter jaar in te zetten. Staande in de tuin, kijkend naar die prachtige kleuren in die donkere lucht... een paar triestige seconden lang passeerden de vertrouwde gezichten van de 'so called friends' die ik voor 2009 van mijn lijstje geschrapt heb. Zij die ik jarenlang met hart en ziel en andere dingen gesteund heb maar van wie het voorbije jaar gebleken is hoe opportunistisch hun liefde en vriendschap eigenlijk is. Voor B, D en R, voor N, Ch, K en A een laatste een plaatje

2008 bracht naast een paar ontnuchteringen ook een paar mooie dingen en mensen in ons leven. Die blijven we koesteren en we kijken uit naar een hopelijk goed jaar. Alle dagen een beetje warmte ... X