Tekenen van de ziel komen in stilte, even stil als de zon de donkere wereld binnenkomt.

vensters poetsen, zou onbewuste handeling, metafoor van geestelijk uit te willen breken, terug willen zien, kunnen zijn
het vuil wegspoelen in een douche, warm koud warm koud, lijf en haren gewikkeld in vrolijk blauwe handdoeken, rusten op het bed, het mag allemaal niet baten want
daar zijn ze die donkere gedachten, lijk een daverende trein razen ze in het hoofd, te snel om in woorden te vatten, maar net niet snel genoeg om niet pijn te doen, niet gek te maken... en daar liggend, in stilte huilend, lees je de onzichtbare woorden op de witte wand :
... te leeg om nog sterk te zijn, te moe om eenzaamheid weg te lachen, er gewoon een einde aan maken.

Ja! het is al een tijdje geleden, vele stukjes 'geschreven' in mijn hoofd over 101 grote (dood van Kruithof) als kleine (valentijn) dingetjes, maar niet de moeite genomen om het hier allemaal te zetten. Sorry sorry sorry mensen, maar even geen zin, geen energie, geen inspiratie, vooral geen tijd. Schrijven jullie maar even lustig door, want lezen doe ik nog wel ;-) En mijmeren, dromen, plannen maken, overwegen ... het is altijd al latent aanwezig geweest, maar nu reikt de goesting stillekes aan ten top om zoals rafale, me door de wind te laten meevoeren en ergens op een eiland te landen, back to basics, daar waar de zon schijnt en er af en toe een orkaan passeert...
Nu is het nog even wachten op een vonnis.