Bretagne was in 3 woorden : heerlijk ruig zoet. Een plaatske om te blijven ... vond Fred ook en is daar dan ook gebleven ... tot mijn groot verdriet ... c'est la vie. Hoewel ik niet voor 'terug gaan' ben, toch al besloten om daar vlug terug te keren. P. zeilcursus laten volgen in het Frans, zijn dan 2 vliegen in 1 klap. En dan ook beetje langer blijven om de vriendschapsbanden hechter te maken. J'aime la Bretagne en P. la petite bretonne :-)
Zo, nog steeds geen huis gevonden ook geen deeltijdse job, dus nu terug zak gepakt en we zijn weer weg tot einde van de maand. Da a a a a ag!

gefeliciteerd zeilerken!!!!! X

OK, OK, OK, de voorbije weken in een notedop niet noodzakelijk chronologisch

- P. 'afgestudeerd' van basisschool, met diploma en feestje en al. Ontroerend. Hup naar 'de grote school in september'. En ja, hij wordt groot, is boeiend om zien.
- klootzakken zijn en blijven klootzakken, zo de vader van P. die hem voor de zoveelste zomer laat stikken
- P. die al oogrollend en wegzappend Madonna definieert als een sexjeanette (ik glimlach om zoveel 12jarige wijsheid en vraag me af waar hij die woorden haalt), een traan laat voor M. Jackson omdat er plots een goeie muzikant doodging en het ook zo erg is voor 'zijn kindjes' (ik verbaasd), Frank Verlinden een zeveraar vindt (ik ga akkoord, vind zijn verslag van Werchter een vreselijke irritante bedoening) en plots verklaart dat Metalica wel een goeie drummer heeft (argh, hier begin ik te flippen :-)... Toch liever Larry van U2.
- typisch die 'vrienden' die me plots weer weten te vinden op zoek naar een slaapadres voor Werchter
- aangenaam verrast door de goede wensen op Olijfs blog.
- zeilerken volgen via internet was ook eens iets nieuws en spannend
- avonturen bij of is het met het boeken van onze vakantie
- actie in N. Bretagne gaat dus toch door in juli en augustus wordt dan ergens lui cocktails drinken op zonnig eiland .. yeaaaaaaaaah ... zucht zucht zucht
- tijdens de drie dagen koorts van P. tot groot jolijt van sommigen een faceboekprofiel gemaakt :-)
- bod op huis gedaan en hiermee misschien back to roots in the woods ...:- )
- nu nog een passende job vinden en dan is alles weer goed

Maar eerst dus inpakken en wegwezen naar het ruige zoete Bretagne

zo lieverds, alles meer per foon of mail, ik zet dit virtueel gedoe even op hold

sneekweek

Het drama van een 'sterke' vrouw is dat 'men' ervan uit gaat dat zij er wel tegen kan, wel verder kan, er wel uit komt, er nog bijnemen kan etc etc ... terwijl het net die 'sterkte' is die haar zo fragile maakt. Sta even stil , denk even na, ken je zo een sterke vrouw? Ga er dan even naartoe, omarm haar en wees even sterk voor haar.

... nog vlijtiger op zoek naar een vuurtoren of ander nest, zeker na het bezoek van die trut van een huisbazin hier. Later schrijf ik hier wat meer, nu geen goesting in een shitrelaas. Ben veel te goed gezind :-)

Vandaag is het exact 60 jaar geleden dat vrouwen in dit achterlijke land stemrecht kregen voor het parlement. Stel u voor ...

iemand gezocht om te delen : http://www.living-stone.be/index.cfm?lang=nl&page=Details_residential&clid=16&estates_ID=273988&back=true

ja... kweet het... t is misschien beetje melig, maar toch ... voor die die de 5 naderen en die die ze net gepasseerd zijn : ... "wat het einde van de wereld is voor de rups, is het begin van de wereld voor de vlinder." Lao Tse

Raak niet verstrikt in de uiterlijke verwarring, blijf niet hangen in de innerlijke leegte, wees kalm in de eenheid der dingen, dan verdwijnt de tegenstrijdigheid vanzelf.
Seng-ts'an

ochtendgloren, wakker. konijn, kater en krullebol van diep slapende strelen. kijken en warm worden van tederheid, zin om hem op te eten. zoonlief dan, niet het konijn noch de kater :-).
opstaan, genieten van de stilte, de eerste vogels, rode besjes plukken met blote voeten in het natte gras. het begin van een heel fijne dag. Now the boys took over the house. 12 jarigen die na dag buiten ravotten nu in de kamer 'een feestje bouwen' :-). vraag me af waar zoonlief deze uitdrukking plots vandaan heeft. ik ben doodop en groggy. wil dodokes doen ...

zon, was aan wasdraad, besjes aan de struik, vogelgezang

1. uitgesteld
2. runnig away from and craving for ... hopeloos
3. speuren rekenen rijden bieden speuren rekenen rijden bieden ... hoopvol
4. rond en stijf en afgeleefd ... pijnlijk
5. nat ... deprimerend
6. wij zullen doorrrrrrrrrrrrrrgaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan

Een server die overbelast wordt, 'shuts down', kwestie van het systeem niet compleet stuk te laten gaan. Ik sta telkens weer versteld hoe 'de natuur' net zo mooi in elkaar zit. Jaren geleden werd ik ziek, ziek van verdriet en trok me terug in mijn kleine huis aan zee. De zee nam mijn verdriet op ... Tijdens een herboristencursus zag ik hoe bepaalde bloemen voor bepaalde insecten gemaakt zijn en vice versa ... De immensheid van een stille of woeste grijsgroene zee, de schoonheid en eenvoud van biekes en bloesems, een nietig mens zou voor minder in een 'god' kunnen gaan geloven. Maar ... ik ben agnost en ben gewoon blij dat mijn lijf voorbije dag shut complete down, diepe slaap, kwestie van te overleven. Zich terugtrekken in een schelp doet zo'n deugd, kwestie van de volgende 2 weken aan te kunnen.

Ghandi zei : Gebruik geweld als je hart het ingeeft. Alles beter dan de mantel der liefde, als die machteloosheid moet verhullen. Ghandi zei ook : Ik ben tegen geweld omdat het nut ervan altijd van tijdelijke aard is. Het kwaad dat het aanricht, laat sporen na. ....

Om de ongerusten gerust te stellen : ik heb eergisterennacht al de frustratie, machteloosheid, verontwaardiging in een betoog (verslag) samengevat en doorgestuurd. Gisteren, ondanks de pijn in heel mijn lijf, al mijn razernij gestoken in oa anderhalf uur verwoed gras maaien om uiteindelijk helemaal leeggelopen en zo stijf als een plank stil te vallen.Vandaag kreeg ik dan bevestigd dat mijn commentaren 'correct en terecht' zijn, maar ... ik mag ze zo niet doorgeven want de 'deskundige' zou zich eens kunnen verslikken!!!! erger nog, wraak nemen door me nog meer van die onuitspreekbare etiketten op te plakken.
Ik doe mijn best niet te hyperventileren, hysterisch te worden, ongelukken te begaan, maar al die woede zo inhouden zou wel eens kunnen leiden tot acute hartstilstand ... :-) Djeezes, het leven kan soms zo ongelooflijk moeilijk zijn, onrechtvaardig vooral (en neen dit hoeft niet op een Calimerotoontje gelezen worden);-). De eerste die nu afkomt met spreuken 'je trekt dat aan, je kan de dingen veranderen, positief blijven etc etc, die slaag ik op z'n/haar bakkes.
Zo ... hoewel ik normaliter spa reine en nespresso drink, ga ik nu een fles lekkere rode wijn opentrekken en een glas genieten. 't Schijnt dat dat kalmerend werkt :-)

after a sleepless night, having a really bad day, really bad ... why am I surrounded by envious assholes?

Zooooooooo ... een lang weekend zit er weer eens op. En neen, ik ga hier om de welgekende reden geen verslag uitbrengen :-). Volgende weken worden nog heel stressy en ik kijk uit naar de vakantie. De week van Hemelvaart weer even in De Haan geweest en genoten, genoeg om goesting te krijgen weer regelmatig naar zee te gaan. Als het weer zo blijft deze zomer doen we dat zeker. Want andere reis zit er niet in gezien de huizenjacht en budgettten (of beter gezegd gebrek aan budgetten)

Ben uitgenodigd volgende zaterdag om te gaan eten bij een man. Hij kookt, dat is al een pluspunt, nu nog zien wat het wordt, maw. of het met liefde gemaakt wordt. Vorige week zaten we op een terras, heel onverwacht - er zijn zo van die momenten dat de dingen 'juist' vallen-, en ik werd helemaal gek van zijn handen :-). Neen hoor, hij raakte me niet aan, we raakten elkaar alleen bij het afscheid nemen even aan, maar ik heb delen van het gesprek op het terras gemist omdat ik verscholen achter mijn zonnebril gewoon genoot van de fantasie ... die handen!!!!

Zo , ik moet me vandaag absoluut met papieren bezig houden, haat het maar 't moet. Dus genoeg verteld. Fantaseren jullie er zelf maar wat bij;-)

ik zou graag zoals nana en olijf van die fotokes, schoon gekadreerd, op blog smijten, maar weet niet hoe .... reminder : te doen.

Olijf wil zich even smijten : hierbij een plaatske :-)))))

verwarrend én amusant : mannen die je 'anders gaan zien' omdat je de kaap van 45 voorbij bent en de vriendinnen van hun tienerdochters die je, zittend aan de keukentafel vol ongeloof om ID kaart vragen omdat ze helemaal niet geloven dat je al zoooo oud bent en ja ... er helemaal niet zo oud uitziet ... is dat nu een compliment?

een vriendin die als alleenstaande moeder met twee dochters van verschillende vaders alle 'mannenkarweitjes' thuis zelf in een handomdraai doet, noemt mij, - die geen gaten in de muur kan boren om de kaders op te hangen en zodoende staan die een jaar lang tegen de muur -, een vrouw met ballen omdat ik een rat afmaakte ...

t is te mooi weer, ik moet gewoon terug naar buiten

events are never isolated, they depend on eachother, they interact with eachother, so we need to understand how they interact

this one made me smile : 'don't get mad, get it all' ... grijns grijns grijns, sorry kan er niks aan doen, ik vind het echt een goeie. nu nog doen ook nog ;-)

de dagen vliegen voorbij, veel te snel, veel veel veel te snel, verdorie! zucht ... kan het een beetje trager? er is zoveel te doen, te zien en ik kan even niet volgen ...

Bijna drie weken out geweest, nu aan het uitzieken. Blogjes bijlezen: Olijf die weer stapjes zet en hier verwijs ik niet enkel naar salsa; Nana ook, maar dan in combinatie met mindfulness; Ideale Man die met hernieuwde moed verder doet; mijn StoereZeiler hoor ik niet meer, maar die is heel druk bezig met zijn passies vermoed ik, hopelijk niet met het verleden. Miss M heeft nieuwe liefde gevonden, finally! De Six de politiek en ik mijn oude platen.
Er is de voorbije weken heel veel gebeurd... oa mijn droomhuis verkocht. De buurt gaat nu buren krijgen die ze verdient ... en de nieuwe eigenaars, de buurt waarin ze goed thuishoren ... grijns.
Toch doet het pijn, dat loslaten... was een alleen gerealiseerde droom -zoals de meesten in mijn leven- maar we gaan verder. Nieuw hoofdstuk, nieuw huis zoeken om thuis te maken. Wanneer ik die slapte uit mijn lijf heb, zal ik me op de huizenmarkt storten. Morgen is er al een eerste bezoekje gepland.

eentje voor olijf :-)

er een streep onder trekken ... bye bye Langdorp ... nieuw e dromen, nieuw begin, nieuwe herinneringen in opbouw ... opgelucht, leeg, lichter, hoopvol ... zzzzzzzzzzzzzzucht

you can't always get what you want
but if you try sometime
you just might find
you get what you need
:-))))))))

ik heb géén idee waarom die teller blijft staan

iemand zin om te komen helpen in 'den hof' (eerder een wei!!!) ?

Het is des mensens ... zonlicht en ze gedragen zich anders. Het doet goed om die norse gezichten te zien oplichten, hier en een daar een glimlach op straat of een vriendelijke blik, zelfs een hoffelijke chauffeur ... de microcosmos lijkt plots vriendelijker. Mooi zo, keep the sun shining.

Momenteel heel druk, nog steeds. Huizenkwesties, rechtbank/advokatentoestanden, herontdekken van oude nummers die me zin geven om te bewegen, veel rondrijden, huishouden tussendoor, jobtoestanden, dokters tussendoor, spannend boek uitkrijgen, en snachts een hoofd vol vol vol gedachten ... Verlangens die niet bevredigd worden en dromen die dus dromen blijven :-) Het jongleren tussen de ene keer verdrinken in existentiële angsten om over te gaan tot het superrelativeren, al dan niet met humor, van bad vibes (overlevingstechniek). Zou even op een rode emergencystopknop willen drukken en alles doen stilstaan. Niet om zoals vroeger, toen momenten zo perfect waren dat je de wereld of tijd wil doen stilstaan, maar omdat het nu te lang teveel is en ik op adem moet komen. Hunker naar rust. Vroeger durfde ik al eens te verlangen naar iemand die me daar mee helpen zou/wou/kon, nu weet ik dat we 'alleen staan'. Enfin, tot nu toe heb ik het al niet slecht gedaan, ook al zeg ik het zelf :-). Ik zie wel wat morgen en overmorgen etc brengen.
Een heel overwachte LEUKE verrassing zoals gisteren bijvoorbeeld. Een telefoontje. Spijtig genoeg stond ik midden in zo'n druk gedoe zoals hierboven beschreven en was ik zo verrast dat ik niet echt normaal iets zeggen kon. grappig en stom... hoop dat ik die stem nog eens hoor.

Zo, en nu een kop koffie (een bakje troost zegt dat zeevolk ten noorden van ons) en afwachten :-)

what's going on ...?

Tekenen van de ziel komen in stilte, even stil als de zon de donkere wereld binnenkomt.

vensters poetsen, zou onbewuste handeling, metafoor van geestelijk uit te willen breken, terug willen zien, kunnen zijn
het vuil wegspoelen in een douche, warm koud warm koud, lijf en haren gewikkeld in vrolijk blauwe handdoeken, rusten op het bed, het mag allemaal niet baten want
daar zijn ze die donkere gedachten, lijk een daverende trein razen ze in het hoofd, te snel om in woorden te vatten, maar net niet snel genoeg om niet pijn te doen, niet gek te maken... en daar liggend, in stilte huilend, lees je de onzichtbare woorden op de witte wand :
... te leeg om nog sterk te zijn, te moe om eenzaamheid weg te lachen, er gewoon een einde aan maken.

Ja! het is al een tijdje geleden, vele stukjes 'geschreven' in mijn hoofd over 101 grote (dood van Kruithof) als kleine (valentijn) dingetjes, maar niet de moeite genomen om het hier allemaal te zetten. Sorry sorry sorry mensen, maar even geen zin, geen energie, geen inspiratie, vooral geen tijd. Schrijven jullie maar even lustig door, want lezen doe ik nog wel ;-) En mijmeren, dromen, plannen maken, overwegen ... het is altijd al latent aanwezig geweest, maar nu reikt de goesting stillekes aan ten top om zoals rafale, me door de wind te laten meevoeren en ergens op een eiland te landen, back to basics, daar waar de zon schijnt en er af en toe een orkaan passeert...
Nu is het nog even wachten op een vonnis.

... gekneed worden ... doet mijn lijf zo'n deugd ... zucht

mijn lijfliedje voor M. die het even niet ziet zitten

tederheid

Vandaag heb ik mezelf een rustdag gegund. Sinds ik het alles- en nietszeggende etiket 'invalide' opgeplakt kreeg en er daarbij nog eens het neerbuigende 'huisvrouw' en 'alleenstaande moeder' aan toegevoegd werd, is mijn wereld soms heel klein geworden. Er was een tijd dat mijn Xmas-lijstje 120 adressen bevatte van kennissen en vrienden, de tijd dat ik succesvolle carrièrevrouw was. Die lijst veranderde met de jaren, singels vervangen door koppels, koppels weer door singels, al dan niet met kids, al dan niet met job. Waters die ik zelf nu allemaal doorzwommen heb, maar er is niets zo 'kleinmakend' als het bovengenoemde etiket. Het bezorgt me soms veel stress want ik heb het er moeilijk mee met hoe mensen met me omgaan. Oordelen, zelfs veroordelen en altijd uit dommigheid. Mijn lijst bevat nu een 20tal mensen.

Rustdag in een kleine wereld dus. Zelfs op een rustdag moet een kinderbuik gevuld worden en moet een mama dus boodschappen doen. Vandaag nam ik de tijd om die hele grote winkel eens helemaal door te lopen. Op zoek naar kefir vond een knappe glimlachende jongeman die rekken stond te vullen, rond te draaien en me uiteindelijk vroeg of 'ik iets speciaals zocht'. :-) Ik zei: kefir en dacht: je zou eens moeten weten. Hadden ze niet en ik heb hem nog amusement gewenst, ben doorgewandeld en een uur blijven hangen bij 'de boeken'. Meeste vrouwen spenderen fortuin aan schoenen, kleren, make- up ... ik ben een ramp als het om boeken gaat. En ja, bij het uitladen aan de kassa lagen er twee in mijn karretje. De kassiersters in die winkel zijn vaak afwezige, niet al te vriendelijke, al dan niet afgestompte madammen, maar vandaag was het anders. Een vrolijke dame die me vroeg of dàt lekker was, of dàt pikant smaakte en ooooh, of dat een goed boek was? Geen idee, antwoordde ik, ik heb het nog niet gelezen. Of de auteur dan gekend was. Geen idee.
Op weg naar huis schiet me plots te binnen dat het weer door Scandinaviërs geschreven is. Ik zie hun krimis graag, ik lees hun boeken graag, ik vind hun talen en hun landen mooi ... Is het nostalgie naar de tijd dat ik erheen gevlucht ben? Waarom ben ik teruggekomen? Ik las op rafale's blog het stukje over T kruispunten. Terugkijkend naar de laatste 30 jaar kan ik mijn kruispunten er allemaal, stuk voor stuk, uithalen. En me de vraag stellen : what if? De antwoorden zal ik nooit kennen. Er wordt me vaak gezegd : Jij moet verhalen schrijven! Misschien, misschien ook niet. Het blijven tot nu toe stukken, ergens veilig opgeborgen.

De gekochte boeken daarentegen, zal ik verslinden op de tribune. Mijn zoon heeft naast drummen en percussie namelijk een andere passie gevonden: waterpolo! Dus mama zit, ligt, hangt nu 3maal per week in de tribune, kijkend naar die prachtige mannenlijven, groot en klein, die zich mooi, snel en krachtig door het water slaan. Hoog tijd om afleiding te zoeken in een goed boek. :-)

en toen was er een 5 .... Happy Birthday Do!

wie is die fan in het verre Limburg?

om dood te vallen (is de uitdrukking :-)). Na onderstaand stukje, kijk ik een keertje naar de Pappenheimers en .... ja! één van de truttebellen van Terzake, hushpuppie looking Lisbeth doet mee; en ja dankzij haar verliest het winnende team ook nog de finale ronde. Typisch voor dat soort mensen is haar eindzin : het was natuurlijk de fout van iemand anders, de presentator.
Zielige vertoning, zielig mens.

Dat de vrouwelijke ankers van Terzake hun job zeker niet te danken hebben aan brains of journalistiek talent, wisten wij al langer. Maar dat ‘hoe heet hij nu weer’ op 21/1/2009 aan Rudy, die omringd door wanhopige Palestijnen temidden van het puin in Gaza staat, vraagt of ‘deze mensen’ de eedaflegging van Obama gevolgd hebben, doet mij toch echt gillen! Kan men op de OPENBARE OMROEP eindelijk mensen met verstand, inzicht en kennis tewerkstellen ipv zogezegde goeduitziende nitwits die DOM zijn, zich zeer au sérieux nemen en de kijkers op een kleutertoontje toespreken. Misschien eens tijd om met een kijkersstaking te beginnen. Ik wil die domme mensen WEG. Danku VRT

Zoals beloofd het stukje over ontmoetingen via internet. De teleurstellingen. Ik lees en hoor het ook bij andere vrouwen. Als je als single vrouw, 40+, het internet gebruiken wil om een boeiende man te ontmoeten, als aanvulling, niet als invulling van een leven, als meerwaarde niet als probeersel of tijdverdrijf, voor een vriendschap in wording en niet als flirt of onenightstand, draait het telkens weer uit op een ramp.

Na lange tijd weer alleen te zijn geweest, op aandringen van mijn zus die me duidelijk maakte dat ze het hoogdringend vindt dat ik 'eens onder de mensen kom', heb ik de stap gewaagd. Door samenloop van omstandigheden, te persoonlijk en te veel om hier uiteen te zetten, heb ik dus irl afgesproken met een man waar ik eerst virtueel, later telefonisch al een tijdje een heel fijn contact had. Met fijn contact bedoel ik het soort babbels waar uren voorbijvliegen, onderwerpen allerhande, (h)erkenning, hartelijke lachbuien, weten wat de ander gaat zeggen voor ie het zegt, etc. Je voelt dat er ooit meer van zou kunnen komen, dat het wederzijds is, maar je maakt van in het begin duidelijk dat het je er vooral om te doen is een nieuwe 40+ vriendenkring op te bouwen, langzaam aan, met mensen die tijd hebben, levenslust en levenservaring, dat het niet om sex gaat (been there done that en heb daar nummers voor indien nodig) maar om complicité en uitwisseling.

Ik zet de stap dus, letterlijk. Trek mijn wandelschoenen en regenjas aan en beleef een mooie namiddag. We praten over bomen, koffie, contracten en business, marktsegmenten, telecommunicatie, koken, cafeetjes, basket, kinderen, statistiek, logica, exen, sterren, lichtpollutie, straling van gsmmasten, Afrika, de dood van geliefden, niet noodzakelijk in die volgorde .... er komt een moment dat ik heel voorzichtig denk, YES, misschien bestaat het wel, mannen met wie je een vriendschap opbouwen kan zonder dat ze het onmiddellijk over sex hebben. Een relatie van complicité, al dan niet, maar in geval van wel dan toch absoluut onuitgesproken lijfelijke spanning. Een man die open en oprecht met jou over dingen praten kan zonder hidden agenda, leugens, manipulaties. Iemand met wie jij over alles praten kan, zonder te vrezen dat hij uit opportunisme of wraak op één of andere dag de info misbruikt. En dat was het moment dat ik ben beginnen stralen, ook al goot het pijpestelen. Hoop.

We stappen verder, het wordt donker en dan gebeurt het. Flirterige insinuaties die ik weglach. De verlangende blik die ik negeer. Een mannenlijf dat uitschreeuwt: ik heb goesting. Woorden die je doen smelten. Verklaringen. De move. Ooit zou ik me hebben laten gaan. Genieten van de aanraking, de woorden zonder twijfel slikkend, mezelf laten vollopen met hoop. Nu ben ik ben ik echter voorzichtig... te oud geworden, niet fysiek, wel in ervaring. Hoe knap de man in kwestie ook is, hoe boeiend en welbespraakt, hoe charmant en ontwapenend, ik ben op mijn hoede. Ik val niet meer ... maar tast, wacht af. Wil er tijd voor nemen, opbouwen, stap voor stap genieten. (door sommigen verkeerdelijk geïnterpreteerd als teasing). Ik heb geleerd mijn passie anders te gebruiken. De tijd dat ik mannen steeds opnieuw, onvoorwaardelijk vertrouwde, ze gul al mijn liefde gaf op alle gebied, is voorbij. De tijd dat ik door losers, profiteurs, psychopaten, opportunisten, twijfelaars en zwakkelingen zonder scrupules werd leeggezogen en achtergelaten is voorbij. Ik heb geleerd van mezelf te houden, niet alleen te geven maar af en toe ook eens iets te vragen, te verwachten. Geleerd dat dat OK is. Een dosis vertrouwen krijg je nog van mij, om leefbaar te kunnen samenzijn, mijn absoluut vertrouwen moet je nu verdienen.

Terug naar hoop. Ik speel niet met gevoelens, ik hou niet van onduidelijkheid. Na de zoete woorden aanhoord te hebben, zeg ik dan ook duidelijk wat ik vind van 'de signalen' en zijn verklaringen. Dat tongzoenen iets heel intiems is voor mij (nog intiemer dan neuken :-), en ik dat niet 'ter afscheid doe' met 'vrienden'. Dat 'de spanning' wederzijds is, maar ik (misschien net daarom) niet direct tot uiterste ga. Dat ik iets opbouwen wil, ervan genieten wil, op een even passionele wijze als dat we op dat moment wilde sex zouden gehad hebben. Ik ga niet woordelijk herhalen wat de man in kwestie zei, maar het kwam erop neer, dat hij me heel speciaal vond, aantrekkelijk, boeiend, hij naar me verlangde en me niet snel genoeg kan terugzien. Nadat we afgesproken hebben voor de volgende dag zegt hij dat hij naar een familiereünie gaat en ik spring nog even bij mijn zus binnen om te briefen :-), we drinken een glas bubbels (zij heeft er altijd in de koelkast staan en elke gelegenhed is goed om bubbels te drinken) en ze vraagt me haar het profiel van de man in kwestie te tonen. Wat blijkt : hij zit nog geen uur na zijn verklaringen en afspraken etc alweer online op de site. :-)

Ik rij naar huis, kijk canvas, denk na over één en ander en voor het slapen gaan ga ik nog eens kijken, en ja, meneer zit nog steeds online. Devolgende ochtend kreeg ik een bericht om af te spreken. Ik heb hem een antwoord gestuurd zeggende dat ik geen interesse meer had en waarom en hem verder nog succes gewenst. He got the message want heb hem niet meer gehoord.

Met dit kleine epistel, een anecdote uit de velen, wil ik gewoon volgende zeggen: ik stel vast dat vrouwen die single, 40+ en echt op zoek zijn naar VRIENDSCHAP, dit via internet ook zoeken en kenbaar maken, door de mannen aanzien worden als de makkelijke prooien om gratis eens van bil te gaan. Hoe plat of mooi ze het ook inkleden, het komt steeds weer op hetzelfde neer. Het is goedkoper dan eens in de spaarpot te graaien en naar de hoeren te gaan. Ik heb niks tegen passionele lekkere sex, integendeel!, maar dat is niet wat ik met vriendschap bedoel.

En ik ben niet preuts, bitter, moeilijk, teaser, bezitterig, jaloers, playing hard to get, te oud, weet ik wat nog allemaal. Ik ben een vrouw van vlees en bloed, 40+ en wat dat inhouden kan, en nog altijd hopend dat er mannen zijn met kloten aan hun lijf die een vriendschap met een vrouw aankunnen , ipv ze steeds weer het bed te willen in praten.

ongedwongen en à l' improviste ... 1,97m 96kg en ik, regen die ons in de wagen jaagt, rijden op een kronkelweg, rechts hoog de bosssen in, schuilen in een cafeetje en uren later toch nog aan die wandeling beginnen tot aan een volgend cafeetje, om dan in het donker, arm in arm een terugweg door de bossen te zoeken. Het was een tijd geleden, een mannenarm rond me heen, ik was vergeten hoe fijn rustgevend dat gevoel kan zijn. De sterren ons excuus om te blijven staan, aarzelende handen die tasten en lippen die zich vinden. Het was fijn. Dank je.

Ik kreeg vandaag in de bijlagen van de besluiten van de tegenpartij, een eindeloze herhaling zelfde leugens als in eerste versie (geeuw geeuw saai saai), plots een 'nieuwe' getuigenis te lezen. En ja, het betreft mails. Jullie herinneren zich de psychopaat waar ik het ooit over had. Die gast waar ik een jaar of drie geleden al miserie mee had en die ik heb aangegeven voor diefstal, slagen en verwondingen en stalking. Het dossiertje ligt hier nog ergens. :-). Een profiteur eerste klas, wiens wraakacties gekend zijn als je zijn zielige spel niet meespeelt. Hij wou met mij en mijn zoon komen samenwonen, ik wees hem af en de hel begon. Na een laatste dreigsms vorige zomer was er eindelijk stilte. Ik weet dat hij nog steeds over me lastert, vertelt zelfs dat ik hem stalk (hoe gek kan een mens zijn vraag ik me af). Who cares, ik sta er niet meer bij stil. Wat psychopaten toch allemaal niet doen als ze de macht over jou verliezen.

Maar deze gek ging dus blijkbaar nog een stapje verder. Kan blijkbaar nog steeds niet loslaten noch verdragen dat er voor mij een leven is zonder hem. Wat doet die dus? Juist ja, een paar lasterlijke mailtjes naar de vader van mijn zoon sturen als 'bewijs' in het hoederechtgevecht van wat voor een verschrikkelijke slechte moeder ik ben! :-) Blijkt dat de zieke geest ons blijft achtervolgen. Zucht.

Ik beeld me ze in, de afgewezen psychopatische lover en de vader van mijn zoon, 2 narcisten hand in hand, verpersoonlijkingen van vaders die geen bal om hun kinderen geven. Het soort man dat vrouwen met een kind laat zitten, er jaren niet naar omkijken, om dan weer op de proppen te komen en voor een rechter te roepen hoe slecht die moeders dat al tien jaar toch allemaal wel gedaan hebben. En ze vinden zichzelf nog stoer ook. Zieligaards zijn het. Samen konkelfoezen omdat ze die sterke vrouw alleen niet aankonden, haar kapot willen maar er niet in slagen. Ze kunnen het niet hebben dat ik hen niet nodig heb, dat ze geen macht over me hebben. En ze gebruiken een onschuldig kind om wraak te nemen. Moest het zo triestig niet zijn, ik zou me doodlachen, denken dat ik naar een stuk van John Cleese kijk.

De levenservaring heeft me geleerd dat dit soort crapuul, als ze al lang genoeg leven, met de tijd op één of andere wijze afgestraft wordt. Met zichzelf zullen worden geconfronteerd.

Wij maken hier verder geen woorden noch gedachen aan vuil.

Ik ben een model moeder ! Dàt is algemeen geweten :-)

Vandaag om 19.10, exact 12 jaar geleden, werd jij geboren, op de dag die was uitgerekend. Een zondagskind, een winterkoning. Vandaag werd het gezegd, het is 12 jaar geleden dat we nog zo'n vrieskou hadden in België. tWas vroeg, 5u toen ik die eerste steek voelde. tWas koud, heel koud en spiegelglad buiten. Het leek eeuwen te duren voor we op de bevallingsdienst waren. Jij en ik waren er klaar voor, maar het verdomde team niet. Ze waren er zelfs niet. Er werd verdoofd en we werden in wacht gezet. Samples in a factory. 12 lange bange uren. Tot ze uiteindelijk tot actie overgingen, mijn buik opensneden en jou eruit haalden. Het eerste wat je deed was op je vader 'pinkeln'. Een voorteken...
En toen we rond middernacht eindelijk samen in bed op de kamer lagen, jij en ik alleen, heb ik naar je gekeken een hele nacht lang in het maanlicht weerkaatsend op de sneeuw daarbuiten, intens genoten van de perfectie, gehuild van geluk. Puur. Later kwam de zon op als een enorme oranje bol en gaf ons een prachtige ochtendlucht. De kleuren in dat witte landschap, je lijfke tegen mijn borsten vol melk. En toen was die eerste nacht voorbij. Je vader kwam binnen, onze eerste ochtend was begonnen.
Elk jaar maak ik je nu wakker, met kaarsjes en ontbijt op bed in de donkerte van een winterochtend, in de warmte van onze donsdekens. Telkens weer vraag je me : mama vertel me van toen ik geboren werd. Ik vertel je de lange versie :-). En het is nu een jaarlijks ritueel.
De jaren zijn voorbijgevlogen, mensen en toestanden gekomen en gegaan. Maar jij en ik, mijn zoon, zijn samen en onze band is pure liefde. Ik hou van jou.

... architecturale pareltjes. Als aanvulling op Socrates citaat op andere blog :

Let it go, smile, you're with me now ... :-)

Op een dag zal ik weg zijn en wat dan?

Gisterenavond, even voor het slapengaan, een bliepje ... en die paar woorden brachten weer zoveel naar boven. Ik blijf je graag zien, waar je ook bent. Geniet van het leven. X

HEEEEEEEEEEEEEEEEEERRRRRRRRRRRRRRRRRRLIJK die sneeuw. Ontbijten met kaarslicht kijkend naar buiten door de grote vensters waar een immens uitgestrekt wit tapijt ligt. Vanmiddag lachende blozende gezichten, hollen, vallen, rollen, sneeuwballen die bollen worden, zo groot dat je je erachter verstoppen kan. Snel snel 4uur, dan kunnen we naar de heuvel met de slee.

2009

Een nieuw jaar wordt door velen 'gevierd'. Ten huize Vuurtoren wordt elke ochtend een nieuwe dag gevierd. Hoewel 2008 op alle gebied een heel heel moeilijk jaar was voor P. en mij, hebben wij met den hoop eens mee gedaan en een prachtvuurwerk gemaakt om het af te sluiten en een hopelijk beter jaar in te zetten. Staande in de tuin, kijkend naar die prachtige kleuren in die donkere lucht... een paar triestige seconden lang passeerden de vertrouwde gezichten van de 'so called friends' die ik voor 2009 van mijn lijstje geschrapt heb. Zij die ik jarenlang met hart en ziel en andere dingen gesteund heb maar van wie het voorbije jaar gebleken is hoe opportunistisch hun liefde en vriendschap eigenlijk is. Voor B, D en R, voor N, Ch, K en A een laatste een plaatje

2008 bracht naast een paar ontnuchteringen ook een paar mooie dingen en mensen in ons leven. Die blijven we koesteren en we kijken uit naar een hopelijk goed jaar. Alle dagen een beetje warmte ... X