let it snow let it snow let it snow

... that is a risky game, cause fucking isn't just something, it's the whole thing, and if you're not carefull, it wil cut you wide open .....

2009 wishes to you

... meer kotsen. Vanmorgen met de steeds weerkerende egotrippers in de zevende dag.

P. kwam op deze wereld als een liefdeskind. Zijn vader bleek later niet de man te zijn voor wie hij zich jarenlang had uitgegeven. Resultaat : ik voed mijn zoon al bijna 11 jaar alleen op. Ik heb zijn vader nooit een strobreed in de weg gelegd om een relatie met zijn zoon te onderhouden, maar tot mijn grote spijt gebruikte hij zijn bezoekrecht de voorbije jaren eerder als een instrument om ons leven te verzuren ipv te genieten van het mooie dat er in P. zit. Vaak was ik verbijsterd door zijn wraakzuchtige acties en ik heb P. altijd opgevangen. Vaak ten koste van mijn relaties.
Deze zomer werden we verrast door de zoveelste actie: aanvraag herziening hoederecht, gebaseerd op clever in elkaar gestoken leugens. Hoewel ik er al die jaren op alle gebied alleen voorstond, het alleenhoederecht had, maw weinig rechten maar alle plichten, er geen enkele reden is tot herziening, toch werd het verzoek tot herziening van 'de vader' aanvaard. Nadat P. en ik de laatste maanden door een hel zijn gegaan, P. aan de rechter expliciet vertelde dat hij helemaal niet wenst dat er iets verandert en ik me op de koop toe voor alles en nog wat heb moeten verantwoorden, de ene leugen na de andere heb moeten weerleggen (wie zei er ook weer dat je onschuldig bent tot etc ...), keken wij uit naar morgen: gestelde datum bij de jeugdrechter. Hopend op een vonnis dat ons zou verlossen van de kwellingen van 'de vader'.
Tot vanmiddag. Telefoon van de advokate. Om te zeggen dat 'de tegenpartij' nogmaals om uitstel had verzocht. Maw. morgen wordt waarschijnlijk de zoveelste dag in hel ipv de eerste van de verlossing.

Ik moest vandaag denken aan een andere man die ooit beweerde van me te houden maar die me vorige zomer per sms liet weten dat hij zou genieten van de dag dat ik mijn thuis, mijn inkomen en mijn zoon zou verliezen ... Misschien is die dag nabij...

D. stuurde me op 12/12 een liedje van Boudewijn De Groot (zie http://thelighthousegirl-songofamoment.blogspot.com/). Ik vraag jullie nu : waarom zou ik me nog blootgeven, waarom zou ik nog maar de moeite doen om iemand te vertrouwen, onvoorwaardelijk van hem te houden ?

When I got home from work
I wanna wrap myself around you
I like to hold you and squeeze you
'till the passion starts to rise.

iemand? ...

vandaag een wandeling langs de demer in een winters landschap ... 'ons' huisje bij de hoge bomen ... nostalgie

Ik las gisteren op een blog : Essentiële vragen gaan over de zin van het leven, de oorsprong van het al, die zijn nooit persoongebonden. Individuën zijn totaal onbelangrijk wat dat betreft

en vanmorgen dacht ik spontaan bij het lezen van een bericht in mijn mailbox : Rilke wist het al : Je kunt ook leven met de vraag in plaats van genoegen te nemen met een gemakkelijk antwoord.

vandaag is zo'n dag ... dat de leegte van een groot verdriet, die pijn diep binnen, zo, zonder enige reden, aanwijzing noch verwittiging, plots hoogkomt. Aan het stuur zittend, omringd door velden die witgevroren zijn, tranen die vloeien. Zomaar, plots, niet te stoppen. Snakken naar een arm rond mij, een lijf om te koesteren in bed, een gedeelde stilte bij de haard, een gevoel van samenhoren, een glimlach en een vaste hand.

you make me feel wild

een dag is vaak wat je er zelf van maakt, een dag in de sneeuw is altijd een mooie dag
het is goed, het zou nog beter kunnen
met jou erbij ...

ik heb vannacht van jou gedroomd

Uit dezelfde Knack, met een glimlach gelezen : .... Je mag je niet laten doen door het crapuul. Je moet rechtop blijven staan, met een open blik en een ontbloot voorhoofd.

Smile.... sure... ;-)

Somber weer en open haard, setting voor het lezen, een gelukte inhaalbeweging, oudere Knacks in diagonaal, en toch af en toe een titel die uitnodigt tot dieper gaan, zoals : Wij zijn stotteraars met taal. Een interview met Geertrui Daem- die ik niet kende maar bij wie ik na het lezen van een paar heel herkenbare gedachten in die twee pagina's de indruk nalaat van : straffe madame- en met een deugdoend gevoel blader ik verder ...

De liefde toont zich op de wijze waarop het einde van de liefde wordt beleefd ...
(soms zeggen woorden alles)