vandaag

Het gaat de laatste tijd wel goed, er dag na dag aan werken, stresstoestanden vermijden, het mooie zien in de kleine dingen, het leren aanvaarden afwisselend met het ertegen in opstand komen, vooral het relativeren en met humor de dingen aanpakken.
En zie, zomaar plots uit het niets slaagt het vanmorgen toch weer toe. De ondraaglijke zwaarheid van dat verdriet. Het welt op uit mijn diepste binnenste lijk een aanstormende lawine of tsunami, en ik sta doodsangsten uit, wil het uitschreeuwen maar stik in de pakken sneeuw of de tonnen water.
Ik snak naar sterke armen waarin ik even schuilen kan, een stem die zegt: het komt allemaal weer goed Lynie.