kleine en grote mannen

Gisteren was een goede dag. Ik wil hierbij iedereen bedanken voor de brieven, het is hartverwarmend en geeft moed! Het huis was een 'kinder'til. Vol leven en zon. Piraten, stoere jongens met wapens die kampen bouwen, tegen de meisjes vechten en koekjes eten ... De geiten die alles niet begrijpend aanschouwen, het konijn dat lustig de tuin met gangen ondermijnt en de kater die zijn klauwen aan de treurwilg scherpt.

Stoer was ik zelf ook gisteren. De wei weer maar eens helemaal alleen gemaaid, denkend aan die ene vriend die telkens weer opduikt en grote declaraties doet over liefde en helpen etc, maar er nooit is als je hem nodig hebt. Met groene voeten en rode wangen, de spareine fles aan de lippen, schoot me tussendoor te binnen dat dat eigenlijk iets is dat vaker voorkomt in mijn leven. Mannen met grote declaraties die er nooit zijn als je ze dan eens nodig hebt. :-)

Het is nu zeker niet zo dat ik een man nodig heb om het gras te maaien, heb dit gisteren nog maar eens bewezen. In deze dagen zou ik liever een hand door mijn haren voelen aaien, of een een liefdevolle omarming en een glimlach, iemand die mee op de trampoline naar de wolken kijkt of rustig in de sofa een kop thee drinkt, maar ook dat blijft uit. Het is gek, dacht ik ook, hoe sommige mensen zoveel tijd en energie vinden om negativiteit rond te strooien ipv even tijd te nemen om iemand een goed gevoel te geven.

Geef mij maar koekjes met de kleine piraten in zelfgebouwde kampen en laat de Funkstille met de grote piraten maar eeuwig duren. ;-)