vandaag is zo'n dag ... dat de leegte van een groot verdriet, die pijn diep binnen, zo, zonder enige reden, aanwijzing noch verwittiging, plots hoogkomt. Aan het stuur zittend, omringd door velden die witgevroren zijn, tranen die vloeien. Zomaar, plots, niet te stoppen. Snakken naar een arm rond mij, een lijf om te koesteren in bed, een gedeelde stilte bij de haard, een gevoel van samenhoren, een glimlach en een vaste hand.