vriendelijkheid ...
4 Jaar lang woonde ik in een droomhuis maar de mensen in die streek waren hel, met uitzondering van de overburen, de DNS, die dan weer vrienden geworden zijn. Maandenlang heb ik gepiekerd, kiezen tussen een hoop stenen en een buurt. Uiteindelijk werd de knoop doorgehakt en besloot ik het droomhuis te verkopen. Nu huren wij een huis in een dorp. Een leuk dorp. Alle dagen op weg naar school rijden wij 'de 4 wijzen' voorbij, soms tot 'de 2' gereduceerd, zittend op een krakkemikkige stoel op de stoep van het huis van 1 van de 4.
Toen ik voor het eerst door die straat reed en de 4 zag zitten, dacht ik aan de oudjes met stok in de strip van Astérix en groette hen spontaan. Het groeten, de lach, de opgestoken hand, en bij goed weer af en toe een woordje, zijn nu dagelijks ritueel geworden. Vorige week was het onverwachts een zonnige dag en op de terugweg stopte ik eerst om een paar Jupilers te kopen, 'mannen weten waarom', en stopte spontaan bij de 4. En toen hebben we voor het eerst 'een gesprek' gehad. Ze kenden mij niet. 'Dat is juist', zei ik, 'ik ken jullie ook niet, maar jullie geven dit dorp charme, een gezicht. Jullie maken deel uit van onze dag. Het is gewoon fijn om af en toe een dorp te zien waar mensen op straat zitten en praten en kijken en wuiven. Het geeft een menselijk gevoel, in tegenstelling tot die dorpen, waar alle deuren gesloten zijn, mensen binnen achter tv of pc zitten en hoogstens wantrouwig eens vanachter een gordijn spieden.' De 4 oude mannen lachten, ze grapten en vertelden ook over vroeger. We filosofeerden 'n beetje en dronken Jupiler, de mannen weten nu waarom.
Ik ben nog steeds op zoek naar een nieuw huisje, eentje om te kopen dus, maar weet zeker dat ik in deze streek blijven wil. Een streek waar mensen warm zijn.