Ik kreeg vandaag in de bijlagen van de besluiten van de tegenpartij, een eindeloze herhaling zelfde leugens als in eerste versie (geeuw geeuw saai saai), plots een 'nieuwe' getuigenis te lezen. En ja, het betreft mails. Jullie herinneren zich de psychopaat waar ik het ooit over had. Die gast waar ik een jaar of drie geleden al miserie mee had en die ik heb aangegeven voor diefstal, slagen en verwondingen en stalking. Het dossiertje ligt hier nog ergens. :-). Een profiteur eerste klas, wiens wraakacties gekend zijn als je zijn zielige spel niet meespeelt. Hij wou met mij en mijn zoon komen samenwonen, ik wees hem af en de hel begon. Na een laatste dreigsms vorige zomer was er eindelijk stilte. Ik weet dat hij nog steeds over me lastert, vertelt zelfs dat ik hem stalk (hoe gek kan een mens zijn vraag ik me af). Who cares, ik sta er niet meer bij stil. Wat psychopaten toch allemaal niet doen als ze de macht over jou verliezen.

Maar deze gek ging dus blijkbaar nog een stapje verder. Kan blijkbaar nog steeds niet loslaten noch verdragen dat er voor mij een leven is zonder hem. Wat doet die dus? Juist ja, een paar lasterlijke mailtjes naar de vader van mijn zoon sturen als 'bewijs' in het hoederechtgevecht van wat voor een verschrikkelijke slechte moeder ik ben! :-) Blijkt dat de zieke geest ons blijft achtervolgen. Zucht.

Ik beeld me ze in, de afgewezen psychopatische lover en de vader van mijn zoon, 2 narcisten hand in hand, verpersoonlijkingen van vaders die geen bal om hun kinderen geven. Het soort man dat vrouwen met een kind laat zitten, er jaren niet naar omkijken, om dan weer op de proppen te komen en voor een rechter te roepen hoe slecht die moeders dat al tien jaar toch allemaal wel gedaan hebben. En ze vinden zichzelf nog stoer ook. Zieligaards zijn het. Samen konkelfoezen omdat ze die sterke vrouw alleen niet aankonden, haar kapot willen maar er niet in slagen. Ze kunnen het niet hebben dat ik hen niet nodig heb, dat ze geen macht over me hebben. En ze gebruiken een onschuldig kind om wraak te nemen. Moest het zo triestig niet zijn, ik zou me doodlachen, denken dat ik naar een stuk van John Cleese kijk.

De levenservaring heeft me geleerd dat dit soort crapuul, als ze al lang genoeg leven, met de tijd op één of andere wijze afgestraft wordt. Met zichzelf zullen worden geconfronteerd.

Wij maken hier verder geen woorden noch gedachen aan vuil.

Ik ben een model moeder ! Dàt is algemeen geweten :-)