Ja! het is al een tijdje geleden, vele stukjes 'geschreven' in mijn hoofd over 101 grote (dood van Kruithof) als kleine (valentijn) dingetjes, maar niet de moeite genomen om het hier allemaal te zetten. Sorry sorry sorry mensen, maar even geen zin, geen energie, geen inspiratie, vooral geen tijd. Schrijven jullie maar even lustig door, want lezen doe ik nog wel ;-) En mijmeren, dromen, plannen maken, overwegen ... het is altijd al latent aanwezig geweest, maar nu reikt de goesting stillekes aan ten top om zoals rafale, me door de wind te laten meevoeren en ergens op een eiland te landen, back to basics, daar waar de zon schijnt en er af en toe een orkaan passeert...
Nu is het nog even wachten op een vonnis.
Ik kan maar beter accepteren dat ik geen van de dingen die van belang zijn kan controleren. Mijn leven is een spoor van schipbreuken en gehesen zeilen. Er zijn geen aankomsten, geen bestemmingen; er zijn alleen zandbanken en schipbreuken; dan is er een andere boot, een ander tij." uit Lighthousekeeping van Jeanette Winterson
5 comments:
Maak er ondertussen iets moois van, in afwachting van dat vonnis. (is toch voor binnenkort he?)
Sterkte daar!
Il faut garder en mémoire nos rêves, avec la rigueur du marin qui garde l'oeil rivé sur les étoiles. Ensuite, il faut consacrer chaque heure de sa vie à faire tout ce qui est en notre pouvoir pour s'en approcher, car rien n'est pire que la résignation .
In het groot uitprinten en op de koelkastdeur plakken .
Of deze , kiest maar :
Faites que le rêve dévore votre vie afin que la vie ne dévore pas votre rêve.
[Antoine de Saint-Exupéry]
ik schreef hier gisteren een antwoord comment en die is plots verdwenen ... strange
opnieuw dus
@nana: binnenkort ja.
@rafale: ik print het niet uit om op koelkast te hangen, ik leef die woorden namelijk elke dag. Het is een gedachte waar heel mijn geest en hart mee zijn doordrongen. Maar de keuze dich zich vandaag stelt is om mijn droom nogmaals uit te stellen tot later (met de angst nu dat ik dan tot conclusie zal komen dat het te laat is, of mijn droom nu alleen waar te maken en mijn kind hier achter te laten. En dàt is in mijn ogen geen 'echte' keuze, maw de laatste optie is er geen voor mij. Dus, mooie woorden aan mijne frigo veranderen niks niks niks :-(
Lieve meid,
dat dagelijks schrijven hoeft niet echt eh... Doe het wanneer je iets te zeggen hebt, vanuit je hart, niet omdat anderen zitten te wachten op je wijsheden. Zelf bezondig ik me er ook soms aan: wat schrijven omdat het al te lang geleden is. Da zijn dan (naar m'n eigen bescheiden mening) de minste...
Gewoon doen wat goed voelt, binnen de grenzen die je jezelf wil stellen.
Ik lees je graag, da's een feit :)
Post a Comment