vensters poetsen, zou onbewuste handeling, metafoor van geestelijk uit te willen breken, terug willen zien, kunnen zijn
het vuil wegspoelen in een douche, warm koud warm koud, lijf en haren gewikkeld in vrolijk blauwe handdoeken, rusten op het bed, het mag allemaal niet baten want
daar zijn ze die donkere gedachten, lijk een daverende trein razen ze in het hoofd, te snel om in woorden te vatten, maar net niet snel genoeg om niet pijn te doen, niet gek te maken... en daar liggend, in stilte huilend, lees je de onzichtbare woorden op de witte wand :
... te leeg om nog sterk te zijn, te moe om eenzaamheid weg te lachen, er gewoon een einde aan maken.