Vandaag om 19.10, exact 12 jaar geleden, werd jij geboren, op de dag die was uitgerekend. Een zondagskind, een winterkoning. Vandaag werd het gezegd, het is 12 jaar geleden dat we nog zo'n vrieskou hadden in België. tWas vroeg, 5u toen ik die eerste steek voelde. tWas koud, heel koud en spiegelglad buiten. Het leek eeuwen te duren voor we op de bevallingsdienst waren. Jij en ik waren er klaar voor, maar het verdomde team niet. Ze waren er zelfs niet. Er werd verdoofd en we werden in wacht gezet. Samples in a factory. 12 lange bange uren. Tot ze uiteindelijk tot actie overgingen, mijn buik opensneden en jou eruit haalden. Het eerste wat je deed was op je vader 'pinkeln'. Een voorteken...
En toen we rond middernacht eindelijk samen in bed op de kamer lagen, jij en ik alleen, heb ik naar je gekeken een hele nacht lang in het maanlicht weerkaatsend op de sneeuw daarbuiten, intens genoten van de perfectie, gehuild van geluk. Puur. Later kwam de zon op als een enorme oranje bol en gaf ons een prachtige ochtendlucht. De kleuren in dat witte landschap, je lijfke tegen mijn borsten vol melk. En toen was die eerste nacht voorbij. Je vader kwam binnen, onze eerste ochtend was begonnen.
Elk jaar maak ik je nu wakker, met kaarsjes en ontbijt op bed in de donkerte van een winterochtend, in de warmte van onze donsdekens. Telkens weer vraag je me : mama vertel me van toen ik geboren werd. Ik vertel je de lange versie :-). En het is nu een jaarlijks ritueel.
De jaren zijn voorbijgevlogen, mensen en toestanden gekomen en gegaan. Maar jij en ik, mijn zoon, zijn samen en onze band is pure liefde. Ik hou van jou.